بچگی‌ام رو که خیلی یادم نیست ولی احتمالاً مثل همه بچه‌ها دوست داشتم خلبان بشم و پرواز کنم و برم و برم و برم ولی خب اون موقع یادم نمیاد که فکر کردن رو یاد گرفته بوده باشم که ای کاش یاد هم نمی‌گرفتم.
از وقتی که یادم میاد فکر کردم به دو چیز فکر کردم، یعنی دو مرحله داشت.
تازه وارد دبیرستان شده بودم و درس می‌خوندم و کم کم داشتم با علم آشنا می‌شدم و دکتر و مهندس‌ها رو می‌دیدم، اینترنت داشتم، ماهواره داشتیم، اخبار رو نگاه می‌کردم که دانشمندها فرت و فرت کار می‌کنند و هواپیما و ربات می‌سازند، کتاب‌های آسیموف رو هم می‌خوندم و می‌دیدم که همش از سال‌های آینده میگه از ربات‌ها از سیاره‌های دور دست و ... اون روزها دوست داشتم بشم "پدر کامپیوتر ایران"! هر وقت این حرف رو میزدم ابوالفضل صمیمی‌ترین دوستم بهم میگفت که برای اینکه "پدر کامپیوتر ایران" بشی باید اول مادرش رو پیدا کنی و مورد عنایت قرارش بدی(!) تا بعد بتونی بشی "پدر کامپیوتر ایران".
چند مدت بعد از این جریانات و این تفکرات و دیدن اینکه درس خوندن چقدر سخته و حال و حوصله‌اش رو نداشتم و مدتی هم بود که شروع کرده بودم فیلم دیدن دلم می‌خواست مثل توی فیلم‌ها، اون فیلم‌هایی که مردم توش زندگی آروم دارند من هم زندگی آرومی داشته باشم؛ ازدواج کنم و کار کنم و بچه داشته باشم و با همسر و بچه‌ام بریم پارک و خیلی شاد و شنگول زندگی کنیم و نوه و نتیجه و ... ابوالفضل با حضور موثر خودش رو نشون داد و گفت: "که اینطور پس باید باز یکی رو پیدا کنی و مورد عنایت قرارش بدی" راست هم می‌گفت خب من کلاً طوری برای آینده‌ام تصمیم می‌گرفتم که همش لازم میشد یکی رو مورد عنایت قرار بدم! :)
همین چند وقت پیش بود، یک سال یا شایدم یکم بیشتر که سعی کردم به سمت هدف دومی که توی زندگی برای خودم تعیین کرده بودم برسم و زن گرفتم و ... ولی خب مورد عنایت قرار گرفتم و حالا دوباره دوست دارم "مادر کامپیوتر ایران" رو مورد عنایت قرار بدم! :)
ولی مهمتر از همه این‌ها، همه این هدف‌ها و فکرها باید زندگی کرد، به قول زوربای یونانی: "زندگی کردن چیزی جز «دریا، زن، شراب و کار بی‌امان» نیست. دریا، زن، شراب، کار بی‌امان! با کله در کار و شراب و عشق فرو رفتن، نه از خدا نه از شیطان ترسیدن ... این است جوانی!"